Keywords: Dislipidemi, insülin direnci, tiroid disfonksiyonu, trigliserid glukoz indeksi.

Aim:

Çalışmada, aile hekimliği polikliniğine başvuran tiroid disfonksiyonu olan ve olmayan bireyler arasında, Trigliserid Glukoz (TyG) indeksi yönünden fark olup olmadığı ve tiroid disfonksiyonunun TyG indeksine olan etkisi araştırılmıştır.

Method:

Retrospektif ve kesitsel nitelikteki çalışmaya İstanbul’da bir Aile Hekimliği Birimine başvuran 644 hasta dahil edilmiştir. Katılımcılar, tiroid disfonksiyonu olan ve tiroid disfonksiyonu olmayan olmak üzere iki gruba ayrılmıştır. Hastaların demografik, antropometrik ve laboratuvar verileri dosya kayıtlarından elde edilmiştir. TyG indeksi, Ln[açlık trigliseridi (mg/dl) × açlık glukozu (mg/dl)]/2 formülü ile hesaplanmıştır. Gruplar arası karşılaştırmalarda Bağımsız Örneklem T testi ve Mann-Whitney U testi, TyG indeksinin ayırt edici gücünü belirlemede ROC analizi ve değişkenler arasındaki bağımsız ilişkiyi değerlendirmede Genelleştirilmiş Lineer Modeller (GLM) kullanılmıştır.

Results:

Tiroid disfonksiyonu olan grubun TyG indeksi ortalaması, kontrol grubuna kıyasla istatistiksel olarak anlamlıdır (p=0,001). Ayrıca, tiroid disfonksiyonu grubunda yaş, vücut kitle indeksi (VKİ), tiroid uyarıcı hormon (TSH), total kolesterol ve trigliserid (TG) düzeylerinde kontrol grubuna göre anlamlı fark saptanmıştır (sırasıyla p<0,001, p=0,026, p<0,001, p=0,046, p=0,001). ROC analizi sonucunda, TyG indeksinin tiroid disfonksiyonunu ayırt etmede istatistiksel olarak anlamlı bir belirteç olduğu (AUC=0,591, p<0,001) ve kesim noktasının 3,691 olduğu belirlenmiştir (duyarlılık %64,70, seçicilik %52,60). Yaş, LDL, HDL kolesterol ve tiroid disfonksiyonu varlığı değişkenleri ile oluşturulan GLM analizi modelinde tiroid disfonksiyonu varlığı TyG indeksini istatistiksel olarak anlamlı yordamıştır (p=0,007).

Conclusions:

Tiroid disfonksiyonu, artmış TyG indeksi ile ilişkilidir; bu durum, bu hasta grubunda insülin direncinin ve dislipideminin varlığına işaret etmektedir. TyG indeksi, tiroid disfonksiyonu için tanısal bir araç olmaktan ziyade, bu hastalarda altta yatan metabolik riski değerlendirmek ve takip etmek için birinci basamak sağlık hizmetlerinde kullanılabilecek basit ve etkin bir gösterge olabilir.